Monday, November 28, 2005

ลมหวน

ราว ๒๕๐๐ ปีก่อน นักปราชญ์ชาวเอเฟซุส ในเอเชียไมเนอร์ นามว่า “เฮราคลิตัส” ได้กล่าวไว้ว่า “ทุกอย่างเลื่อนไหล ทุกสิ่งเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ไม่มีอะไรหยุดนิ่งอยู่กับที่ ด้วยเหตุนี้เราจึงไม่สามารถก้าวลงไปในแม่น้ำสายเดียวกันได้สองครั้ง เพราะเมื่อฉันเดินลงไปในแม่น้ำนั้นเป็นครั้งที่สอง ทั้งตัวฉันและแม่น้ำก็ได้เปลี่ยนไปจากเดิมแล้ว”

นักปราชญ์ตัวเล็กๆชื่อเสียงน้อยๆคนนี้ อาจจะเทียบไม่ได้กับปราชญ์ในยุคภูมิปัญญากรีกอีกหลายต่อหลายคน อย่างน้อยก็ในแง่ความขจรขจายของชื่อเสียงที่ผ่านพ้นกาลเวลาและสถานที่ แต่เขาคนนี้พร้อมประโยคทองข้างต้น ได้ผ่านเข้ามาในหัวของผมและยังคงติดตรึงอยู่ไม่จางหายไป เป็นเวลากว่าแปดปีแล้ว นับแต่วันที่ผมได้เรียนวิชาสหวิทยาการสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยา ในชั้นปีที่หนึ่ง วิชาที่ใครต่อใครหลายคนเบือนหน้าหนี เพราะไม่เห็นว่ามันจะสร้างคุณูประโยชน์อะไรต่อการทำความเข้าใจในแขนงความรู้ที่ตนเองร่ำเรียนอยู่

สำหรับผมแล้ววิชานี้กลับเป็นวิชาที่ผมประทับใจที่สุด และคิดว่าคุ้มค่าที่สุดในชีวิตการเรียนชั้นปีที่หนึ่ง มันได้สร้างแรงบันดาลใจในการอ่านหนังสือ และได้นำพาให้พบเจอหนังสือเล่มโปรดเล่มแรกๆในชีวิตของผมด้วย นั่นคือ “โลกของโซฟี” ของ โยสไตน์ กอร์เดอร์ เล่มหนาปึ้ก

สายน้ำของเฮราคลิตัส ก็คงคล้าย “สายลม” ที่พัดผ่านเราไปวูบแล้ววูบเล่า

“เหมือนสายลมพัดผ่านมาหน้าบ้าน
พัดเพียงผ่านลมเย็นเย็นใบไม้ไหว
เพียงพัดโชยผ่านมาแล้วก็ไป
แต่หัวใจยังสัมผัสถึงสายลม”

ประมาณ “ผ่านพบไม่ผูกพัน” เหมือนที่อาจารย์เสกสรรค์ ประเสริฐกุล ให้กำเนิดไว้

แต่ลมหนาวหนนี้ (แม้จะไม่มากและไม่นานเหมือนเคยตามประสากรุงเทพเมืองฟ้าอมร) ได้พัดผ่านมาพร้อมๆกับนำความทรงจำครั้งเก่าก่อนกลับมาปะทะผิวกายและหัวใจของผมอย่างพิเศษ แม้ระยะเวลาจะผ่านพ้นมาแล้วเนิ่นนาน และแม้ช่วงระยะเวลาการก่อกำเนิดเหตุการณ์แห่งความทรงจำมันจะสั้นเหลือเกิน แต่น่าประหลาดใจที่มันยังลอยเด่นอยู่ในกล่องบันทึกความทรงจำของผมอย่างไม่รู้ลืม

ลมเพียงวูบเดียวก็สามารถดึงย้อนภาพกลับมาให้ระลึกอีกครั้งอย่างชัดเจน

หากมีคนถามว่า ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ผมจะยังยินยอมนำใบหน้าไปปะทะลมหนาววูบนั้นอยู่อีกหรือไม่ ในเมื่อมันได้สร้างรอยแผลให้กับผิวกายและหัวใจของผมพอสมควร หรือผมจะเลือกหลบลมอยู่ในห้องอุดอู้พร้อมนอนคลุมโปงด้วยผ้าห่มอุ่นหนากันแน่

ผมก็คงจะตอบกลับไปว่า ผมยังยินดีที่จะนำใบหน้าไปรองรับลมหนาววูบนั้นอยู่ดี แม้จะรับรู้ผลแห่งความไม่เจียมที่จะเกิดขึ้นจากการกระทำครานั้นแล้วก็ตาม ที่ผมตอบเช่นนี้ไม่ใช่เพราะผมรู้ว่ามันไม่มีทางย้อนกลับไปได้หรอกครับ ผมคิดอย่างนั้นจริงๆ

อย่างน้อยลมหนาววูบนั้นก็ได้สอนให้ผมเรียนรู้วิธีที่จะรับลมหนาววูบต่อๆไป โดยไม่เจ็บเนื้อเจ็บตัว (มากเกินไปนัก) ทั้งนี้ยังไม่นับความเย็นเยียบเหยียบหัวใจของมัน ที่ทำให้ผมหลงเสน่ห์หน้าหนาวอีกประการด้วยนะครับ

หนาวหนนี้ ลมวูบเดิมพัดหวนมาปะทะใบหน้าของผมอีกครั้ง หลังจากห่างหายไปเนิ่นนานหลายปี แม้จะมีปริมาณและขนาดที่เล็กและเบากว่าเดิมมาก แต่ความทรงจำของผมยังสัมผัสมันได้ขึ้นใจ มาหนนี้ไม่ได้สร้างรอยแผลใหม่ อีกทั้งไม่มีทางเปิดรอยแผลเก่าที่จางหายแทบไม่เหลือรอยได้อีก กลับมีแต่รอยยิ้มและความทรงจำที่ดี ยามย้อนนึกถึงคราแรกที่ได้สัมผัส

เพราะผมรู้ว่าไม่นานมันก็จะพัดผ่านไป และที่สำคัญ

มันไม่ใช่ลมวูบเดิมอีกต่อไปแล้ว เช่นเดียวกับตัวผมที่ไม่ใช่คนเดิมเช่นกัน

8 Comments:

Anonymous yodmanud^ying said...

โอ๊วววววววววววว
เกิดอะไรขึ้นหนอ
น่าสนใจใคร่รู้

อิอิ

5:44 PM

 
Blogger Crazycloud said...

นั่นนะสิ หมู่นี้ ตั้งแต่เข้าหน้าหนาว รู้สึกว่าคุณน้องจะวางเหตุผลลงไปซบกับอกบริเวณที่ตั้งของหัวใจเข้าซะแล้ว

ราติโอ้ จึงไม่ใช่คัมภีรภาพแห่งเหตุผล อย่างเดียวเท่านั้น แต่กลับกลายเป็น บรรสานอันรื่นรมย์ของเหตุผลและหัวใจ เข้าให้ ว้าว

ลมหวน
"ลมหวน หวนมาห่ม ระบมร้าว
หลุบลมหนาว เข้าผ้าห่ม ห่มใจหวน
ลมรัก รักรานร้าว หน่วงหนาวทรวง
ห่มลม แล้งเรรวน ป่วนอกครวญ"

แจม กลอน อิ อิ

1:11 AM

 
Blogger carré de mim said...

ไม่ยักกะรู้ว่าต้องอ่าน โลกของโซฟี เหมือนกัน
เพราะมันเป้นหนังสืออีกเล่ม
ทีมิ้มแสนจะชอบ
....
พอเห็นคำว่า ลมหวน ทีไร
ใจก็นึกไปถึงละครที่ได้ดูตอน ม.สี่ ม.ห้า
เรื่องยามเมื่อลมพัดหวน ทุกทีไป
ท้องเรื่องของเรื่องนีเกิดที่ฝรั่งเศสและอังกฤษ
พระเอกเป็น นร.นอกที่เรียนที่นั่น
ส่วนนางเอกไปเยี่ยมน้องชายที่นั่น
ลมแห่งโชคชะตา เลยพาไปเจอพระเอก
....
ศัพท์คำว่า ลมหวน
ก็ถูกเอามาเป็นศัพท์ที่ใช้ถึงการกลับมาของอะไรบางอย่าง
ฮู้ย..ส่วนใหญ่ก็เรื่องฟามรักนักแล
....
ต้องบอกไว้ว่า
ถ้าเลือกย้อนกลับไปได้ จะยอมให้ลมนั้นผ่านหน้าไปอีก แม้จะเจ็บตัวก็ตาม เพราะมันจะทำให้ต้องรู้ และเตรียมรับมือกับลมต่อไปได้

เมื่อประมาณสองสามเดือนก่อนหน้านี้
มีคนมาบอกมิ้มว่า มิ้มโชคร้ายทีได้มาเจอเค้า
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เค้าคงไม่มาเจอกับมิ้ม เพราะจะได้ไม่ทำให้มิม้เสียใจ
มิ้มก็ตอบเค้าไปแบบที่ต้องพูดน่ะแหละ
แล้วก็บอกเค้าไปอีกว่า มิ้มไม่เคยคิดอย่างงั้นเลย เพราะการได้รู้จักกะเค้า ทำให้มิ้มรู้จักคนดีๆอีกหลายคน
และมิ้มก็ยังยืนยันเช่นนั้นเสมอ
(เอ้อ.."คนดีๆ" อย่าแอบยิ้มนะจ๊ะ)
....
ต้องบอกว่า
ลมวูบเดิมมาสัมผัสต้องอีกครั้งในครานี้ในปริมาณที่เบาบางมาก
และความทรงจำของต้องก็ยังจำได้ขึ้นใจ

ต้องแน่ใจว่าลมหนนี้จะไม่สร้างรอยแผลใหม่ อีกทั้งไม่มีทางเปิดรอยแผลเก่าที่จางหาย

อันนี้เราไม่เหมือนกันแล้วล่ะ

เพราะมิ้มเจอพายุ ไม่ใช่ลม
ที่แม้จะไม่สร้างรอยแผลใหม่ที่ใหญ่ แต่ก็เปิดรอยแผลเก่าเลือดออกได้มากพอดู

แต่มิ้มก็แน่ใจว่า มันจะต้องผ่านเลยไป
แม้มันจะเป็นลมแบบเดิม
แต่มิม้ก็ไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว
....
ขอบคุณต้องสำหรับบล๊อกนี้
ที่เขียนมาได้เข้ากับบรรยากาศมากๆ
อ่านแล้วก็โดน..ดี
เขียนคอมเมนต์ก็แอบมีฟามสุข
นะเนี่ย..

9:12 AM

 
Blogger sweetnefertari said...

อ่า...อยากรู้

1:50 PM

 
Anonymous POL_US said...

แอบเข้ามาอ่านหลายที ไม่รู้จะคอมเม้นท์อย่างไร ฯ เหอ เหอ ทักเฉย ๆ ๆ แล้วกัน ... ที่นี่ หนาวจนหำหดเข้าไปในหัว ..เอ้ย ไม่ใช่....

11:49 PM

 
Blogger sweetnefertari said...

ตกลงว่า เกิดอะไรขึ้นกับ อติรุจ

9:23 AM

 
Blogger carré de mim said...

ฟามลับ..ไวท์

1:07 AM

 
Blogger sweetnefertari said...

ใช่ลมอังกิดตรางูอะป่าว...

1:44 AM

 

Post a Comment

<< Home